Vinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.x

 

Locatie:

Zuster Prinsstraat 3

3832 KW  Leusden

tel. : 033-4324758

 

correspondentieadres Stichting:

Galicië 2

3831 JD Leusden

tel: 033-4952023

KvK nr. 32117369

RSIN: 8162.05.759

IBAN: NL05 RABO 0145258629

info@stichtingpluswonen.nl

Wonen aan de Zuster Prinsstraat

19621953

In de wijk Tabaksteeg, tussen Leusden-Zuid en Leusden-Centrum, is de Zuster Prinsstraat te vinden. Wie was de zuster die postuum met een straat wordt geëerd? Was ze zo bijzonder en kent iemand nog de vrouw die begin 2002 in Leusden op 99-jarige leeftijd is overleden?


Jazeker, zeggen dorpsgenoten die Hendrikje Prins (1902-2002) hebben gekend. ,,Ze was een geweldig goede wijkzuster, heel punctueel en vakkundig. Maar ze was ook een gesloten, strenge en afstandelijke vrouw. Iedereen had een heilig respect voor haar, maar je raakte niet met haar bevriend.’’
Haar familie kent hun tante vooral als een sociale, hartelijke bloedverwante die het hart op de goede plaats had. Zo stond ze er op om persoonlijk bij bevallingen te assisteren, zegt nichtje Ineke de Jong-Smit. ,,En mocht er iemand van de familie eens iets nodig hebben, dan sprong ze royaal bij. Niet omdat ze het zelf breed had, maar ze leefde zuinig, gooide niets over boord en kon daardoor altijd wel iets missen. Zij leefde echt altijd met ons mee.’’
Hendrikje Prins werd geboren in het dijkdorp Schellingwoude, nu onderdeel van Amsterdam-Noord. Ze kreeg haar opleiding aan het vroegere Academisch Ziekenhuis (nu UMC) Utrecht en kwam via omzwervingen in 1934 als wijkzuster van het Groene Kruis in het oude Hamersveld terecht, een van de dorpen die de bakermat van het huidige Leusden vormen.  Hier brak een harde tijd voor haar aan. Bij nacht en ontij fietste ze door regen en wind, zelfs door inktzwarte poldernachten, om dorpelingen bij hun sterven of barensnood bij te staan. Hoe groot de afstand ook was, hoe lang en hard ze ook moest werken. Iedereen kon op Zuster Prins rekenen. ,,Ze wist, als ik niet help, helpt niemand,’’ aldus nichtje De Jong. ,,En hard werken vond ze niet erg. Ze was gewoon niet anders gewend.’’ Voor elke dorpeling werd zuster Prins met haar bruine sluier algauw een vertrouwde verschijning. Altijd aan het werk (zelfs zo, dat ze nooit aan een eigen liefdeleven toe kwam), altijd op de fiets. Tot ze voor haar 25-jarig jubileum een Solex cadeau kreeg en nadien zelfs droog een Fiat 500 kon besturen. Dat laatste trok overigens bekijks. Want wanneer zuster Prins met haar struise gestalte zich in het autootje opvouwde, leverde dat steeds weer een ludiek schouwspel op.
Kinderen van destijds kennen zuster Prins ook van het gebouwtje aan de Ooievaartseweg in Leusbroek, waar zij werden gewogen, hun lengte werd opgemeten en hun moeders allerlei gezonde adviezen voor hen kregen. In Hamersveld deed zuster Prins nadien ook hetzelfde werk met zuster Rosa van het Wit-Gele Kruis, herkenbaar aan een blauwe sluier. Qua persoonlijkheid waren beide zusters aan elkaar gewaagd, maar kinderen die hier om gezondheidsredenen onder de hoogtezon gingen, hoopten stiekem toch dat zuster Rosa hen zou helpen. Want die gold als minder streng dan zuster Prins.
Nichtje De Jong kent de achtergronden: ,,Onze tante werd in die jaren beschouwd als een van notabelen van het dorp. Samen met de dokter en de dominee had de wijkzuster het voor het zeggen. Zo reageerde ze ook. Zoo moest het en niet anders. En iedereen hield daar rekening mee. Bovendien was mijn tante een heel kordate vrouw. Ze hield niet van geklets, ze zei waar het opstond. Streng maar rechtvaardig was ze.’’
Na haar pensionering, in 1963,  bleef zuster Prins in Leusden wonen, in de Albert Buininga-gaarde, onder de paraplu van het oude verzorgingshuis Hamersveld, waar zij nog jarenlang spelletjesmiddagen voor medebewoners hielp organiseren. Tot ook deze sociale activiteit haar teveel werd en zuster Prins uiteindelijk haar handen werkloos moest vouwen.
Nu, ruim drie generaties na haar aantreden in Leusden, eert het dorp haar. Met de naam Zuster Prinsstraat. Honderden baby’s van toen, duizenden (ex-)dorpelingen van nu, iedereen weet weer wie zij is. Tja. Het is bijzonder wonen daar aan de Zuster Prinsstraat. Zou ze ’s nachts nog eens met haar lamp langs komen?
Zusterhuis burgemeester De Beaufortweg.
Bronnen: Evelien Blom en Ineke de Jong-Smit.